Չե՞ս կարողանում հաղթել թուրք կոլաբորացիոնիստներին: Գլխավորի՛ր նրանց

«Մեր ձևով» շարժման դեմքը՝ Նարեկ Կարապետյանը, ուրբաթ երեկոյան չգտավ ավելի լավ ժամանցի ձև, քան թուրք գաղութապետի դռան շան Պետրոս Ղազարյանի հետ սիրալիր զրուցելը:

Ի՞նչ (չ)արեց և (չ)ասաց Կարապետյանը՝ հաստատելու մեր ավելի վաղ թեզերն ու կանխավարկածները առ այն, որ իր շարժումը հետաքրքրված չէ հայկական պետականության վերականգնմամբ և նույնիսկ «ընտրություններում» հաղթանակով, և միայն լեգիտիմացնում է թուրք համագործակցողների (կոլաբորացիոնիստների) իշխանությունը և նրանց առաջիկա գործողությունները:

Նախ՝ նա ներկայացավ ներկայիս իշխանության գլխավոր ճառաբեմ (Առաջին հանրային ալիք), ինչից չէր քաշվում և ընթացիկ խորհրդարանական «ընդդիմությունը»: Նա չխնայեց «պարոն» դիմումը մի արարածի նկատմամբ, որը առանց ամաչելու անարգում է հայկական պատմությունն ու արժեքները՝ ի շահ իր ներկայիս տիրոջ իշխանության: Ակնհայտ է, որ սա խորհրդարանում` թուրք գաղութապետի ևս մի ամբիոնում, պատվավոր երկրորդ տեղ զբաղեցնելու հայտ է:

Այս առաջին կետը բավարար կլիներ` հավաստիանալու, որ «Մեր ձևով ուժեղ Հայաստան»-ը պատրաստակամորեն ինտեգրվում է Երրորդ Հանրապետության փտած համակարգին՝ այն վերակառուցել փորձելու փոխարեն: Սակայն Նարեկ Կարապետյանը առատաձեռն գտնվեց և որոշեց անմիջապես մեզ տրամադրել բոլոր ապացույցները:

Այսպիսով, երկրորդ՝ նրան ամենևին չի հուզում հաստատված արտաքին և ներքին քաղաքական ստատուս քվոն: «Թրամփի երթուղուն» նրա միակ «բարելավումը»  որքան հնարավոր է շատ «բաժնետերերի» շահագրգռելն է, և դա այն ժամանակ, երբ ադրբեջանական մինի-սուլթանը Դավոսում արդեն պայմանավորվում է ամերիկյան կողմից ապագա համատերերի հետ: Իհարկե, Կարապետյանների «Ուժեղ Հայաստանում» ամեն ինչի գլխավոր երաշխավորը «ուժեղ ՀԱՊԿ»-ն է (կարդա՝ Ռուսաստանը): «Ուժեղ ղեկավարը», ում մեզ խոստանում են և դեռևս ցույց չեն տալիս, Հայաստանին անհրաժեշտ է միայն նրա համար, որպեսզի «համոզի ՀԱՊԿ-ին ճնշել Ադրբեջանին»: Ակնհայտորեն, նախորդ բոլոր դեպքերում, երբ ուրիշների երաշխիքների ներքո տարածքներ և մարդկային կյանքեր էինք կորցնում, խնդիրը ոչ թե արտաքին հովանավորչության հույսն էր, այլ այն, որ Մոսկվա զանգահարելու համար պետք էր հեռախոսի կոճակները ավելի ուժեղ և հաստատուն սեղմել: «Մեր ձևով»-ը հետաքրքրված չէ Հայաստանի սեփական պաշտպանությունը կառուցելով. նրանց համար կարևոր է միայն, որ անպատասխան զանգերը, ինչպես և առաջ, ուղղվեն Մոսկվա, և ոչ թե այլ մայրաքաղաքներ:

Այնուամենայնիվ, պարզվեց, որ «Ուժեղ Հայաստանը» բոլորովին դեմ չէ նաև այլ մայրաքաղաքներին: Կարապետյանը խոստացավ «դրական» հարաբերություններ հաստատել տարածաշրջանի բոլոր  երկրների հետ, կառուցել նավթամշակման գործարաններ ու բացել հարյուրավոր հազարավոր աշխատատեղեր: Այսպիսի հռետորաբանությամբ Կարապետյանն ու իր շարժումը ոչ միայն լեգիտիմացնում են թուրք գաղութապետի կառավարման արդյունքներն ու մոտեցումը, այլև հայկական աշխարհին ներշնչում են նորմալության զգացում, կարծես թե ամեն ինչ կարգին է: Խոսակցությունը վարվում է բացառապես «Իրական Հայաստանի» կատեգորիաներով և հասկացություններով: Նույն մարտավարությանն են հետևում և քաղաքական պայքարի մյուս կեղծարարները, ինչպես, օրինակ, Արման Թաթոյանը: Կարծես մենք բոլորովին մի քանի տարի առաջ չենք կորցրել պատմական հայրենիքի մի մասը, կարծես հայերը (ներառյալ Կարապետյանի հորեղբորը) չեն շարունակում ապօրինի հալածանքների ենթարկվել Բաքվում և Երևանում, կարծես Հայաստանի ապագան կախված է ոչ թե իր քաղաքական սուբյեկտայնության պահպանումից, այլ այն բանից, որ ադրբեջանական նավթից բենզինը կարտադրվի սպառողին ավելի մոտ և փոքր հավելագնով:

Երկու զրուցակիցների միջև քիչ թե շատ աշխույժ վեճ ծավալվեց միայն ներդրումների և հարկերի շուրջ: Երկուսն էլ համաձայնեցին, որ Հայաստանի գլխավոր խնդիրը տնտեսությունն է: Կարապետյանը գնահատեց թուրքահպատակ կառավարության հարկային ծառայության արդյունավետությունը:

Հասկանալի է, որ սոցիալ-տնտեսական պոպուլիզմը ավելի հանրամատչելի է, քան ինքնության և պետականության պահպանման պայքարը, սակայն մնում է մեկ հարց. հիմա ո՞ւմ օգտին պիտի քվեարկեն Փաշինյանի և նրա «Իրական Հայաստանի» կողմնակիցները: Այստեղ Կարապետյանը պատասխանում է վստահորեն. «Ուժեղ Հայաստանի» համար, քանի որ ա) նրանք կունենան «նոր ազգանուն և նոր ձեռագիր», բ) նրանց անհայտ թեկնածուն ավելի ուժեղ կլինի, գ) լրագրողների դարաշրջանն անցավ, ժամանակն է ընտրել տնտեսագետի, դ) իր հորեղբայր Սամվել Կարապետյանը ծառայել է խորհրդային բանակում, իսկ Փաշինյանը և նրա նախարարներից շատերը՝ ոչ: Թեև տարիքով նրանք, ինչպես նաև Սամվել Կարապետյանի երեխաներն ու եղբորորդիները, պետք է ծառայեին հայկական բանակում:

Այսինքն՝ թուրք գաղութապետին ուղղված հիմնական դժգոհությունը հանգում է այն բանին, որ նա բավականաչափ «ուժեղ» չէ՝ փոխարենը երախտագիտություն հայտնելու ճակատագրին գոնե դրա համար: Ի՞նչ պետք է անել Փաշինյանից ավելի ուժեղ: Ավելի ուժեղ առևտո՞ւր անել Ադրբեջանի հետ, ավելի ուժեղ ներգրավել թուրքական ներդրումնե՞ր (խոստանում են ներդրումներ՝ պետք է կատարել), ավելի ուժեղ վատնել հայկական ինքնիշխանությո՞ւնը: Արդյո՞ք սա այն մրցավազքն է, որին արժե միանալ: Մեզ հերթական անգամ առաջարկում են «նոր» ուժ՝ որպեսզի Հայաստանի ինքնալուծարման հրամանագրի տակ արդեն նոր ստորագրություն լինի, նոր ձեռագրով:

Պետք է խոստովանել, Կարապետյանը հիշեց, որ Հայաստանի տարածքի մի մասը գրավված է թշնամական զորքերի կողմից: Ճիշտ է, նա ժամանակավոր օկուպացիան անեքսիա անվանեց, այսինքն՝ փաստորեն հաշտվեց դրա հետ, բայց ի՞նչ անես, եթե մարդը կարծում է, որ այսօրվա դրությամբ նման բաներում պետք չէ խորանալ. հաղթենք աղքատությունը, այն ժամանակ կապրենք: Չէ՞ որ մենք փաստորեն 2026-ին տնտեսական զարգացման նախարար ենք ընտրում, և ոչ թե գերագույն գլխավոր հրամանատար: Իսկ անվտանգությամբ Ռուսաստանը կզբաղվի. պետք է միայն համոզել (!) նրան, որ «անեքսիան անթույլատրելի է»: Նույն հաջողությամբ կարելի է, ինչպես Փաշինյանը, սեփական աչքը մտցնել  տխրահռչակ Ալմա-Աթայի հռչակագիրը և դրանով արձանագրված խորհրդային սահմանների անքակտելիությունը, որն այժմ Ռուսաստանը պաշտում է նույնքան սրբորեն, որքան և ուրիշ երկրների տարածքային ամբողջականությունը:

Խորհրդանշական է, որ հաջորդ օրը Սամվել Կարապետյանի ազատազրկմամբ իր եղբորորդու փոխարեն մտահոգվեց ռուսական «Նոր մարդիկ» կուսակցությունը, որը 2021 թ. խորհրդարանական ընտրություններում համակարգային ընդդիմության դեր էր խաղացել: Ակնհայտորեն, դրանք քույր կուսակցություններ կդառնան այն բանից հետո, երբ «Ուժեղ Հայաստանը» իր «նոր» ազգանունով կրկնի նրանց շլացուցիչ հաջողությունը և կսողոսկվի խորհրդարան:

Պարզ է մի բան. եթե Հայաստանում շարունակի վերարտադրվել Կարապետյանների կողմից եռանդաբար աջակցվող համակարգը, նրանց խոստացած աշխատատեղերը հայերին հաստատ պետք չեն գա: Շնորհակալություն հայտնենք «Մեր ձևով» շարժմանը, որը բարեհաջող գրանցել է «Ուժեղ Հայաստան» անունով կուսակցություն, այն բանի համար, որ նույնիսկ չի փորձում մեզ մոլորության մատնել և շուտափույթ փրկության  սին հույսեր ներշնչել:

«2026 թ. ընտրություններ» անունով զավեշտախաղի բոյկոտն այլընտրանք չունի: Միակ բանը, որ դրանց արդյունքում կարող է փոխվել՝ դա «ընդդիմության» ներսում դասավորությունն է, բայց ոչ իշխանությունը: Թողնե՛նք կրկեսի դերակատարներին մենակ, առանց հանդիսատեսների բազմության, որպեսզի նրանք չկարողանան մեզանով ծածկել  հայկական պետականության վերացումը: