Արյան և հավերժական իշխանության ծարավը

Թերևս, անբարոյականությամբ և ցինիզմով Փաշինյանն ու նրա մինյոնները կարող են  զարմացնել միայն հեռավոր գալակտիկաների բնակիչներին։ Թուրքական ժամիշխաններին դժվար է ամաչեցնել, իսկ դա անելու ցանկացած փորձ միայն սնուցում է նրանց արյունարբու էությունը։ Շահը, սերմանված ատելությունը, հայրենակիցների ուղիղ և փոխաբերական իմաստով քամած արյունը, հայ կանանց արցունքները՝ ահա թե ինչով են սնվում երիտենիչերիները և ահա թե ինչն է նրանց պահում իշխանության գլխին։ Կորուստները, հայկական աշխարհի տառապանքն ու սոցցանցերում դիտումները ՝ ահա թե որոնք են Երևանում թուրքական կուսակալների արդյունավետության ցուցանիշները։

Սակայն ամենահավատարիմ մինյոններից մեկի՝ Ալեն Սիմոնյանի վերջին հայտարարությունները մենք պարտավոր ենք արձանագրել պատմության տարեգրության համար, որպեսզի դրանք այլևս չկրկնվեն։ Այսպիսով՝ Սիմոնյանը արտահայտվեց թուրքական քարոզչության դասական մեթոդաբանությամբ․ 1) «դուք կարող էիք մնալ ու պայքարել, բայց որոշեցիք հեռանալ» (այնպես որ հիմա վերադարձ մի պահանջեք), 2) «պետք էր կռվել, Հայաստանը կռվում էր», 3) «դուք ընտրեցիք անհաճո իշխանություն» (իբր այդ մեկն էլ անընդունելի էր Փաշինյանի համար՝ հեղինակի մեկնաբանություն), այնպես որ դուք ինքներդ եք ձեր դժբախտության դարբինները, 4) «ես դեմ եմ, որ այլ երկրի քաղաքացին իմ երկրի քաղաքները կոչի ադրբեջանական և թուրքական անուններով» (այն մասին, թե ինչու է «Արցախ» տեղանունը անհետացել իշխանությունների բառապաշարից)։ Վերջապես, մինյոնը հղում կատարեց իր քաղաքական պատասխանատվությանը և հիշեցրեց, որ նա պարզապես ակտիվիստ չէ, որը կարող է ասել ինչ ուզում է՝ դրանով իսկ հաստատելով, որ մինչ օրս ինքն էլ չի հավատում, որ կարողացել է հասնել իշխանության ու պաշտոնի։

Իմաստ չենք տեսնում առանձին-առանձին քննարկել յուրաքանչյուր կետը և բացատրել ակնհայտը։ Օրինակ այն, որ այս արտահայտություններով երիտենիչերի Սիմոնյանը հերթական անգամ սատարեց իր իրական տերերին՝ թե՛ հայերի հանդեպ ատելությամբ, թե՛ Արցախի օկուպացիայի մեջ Հայաստանին փաստացի մեղադրելով։ Այս բոլոր հայատյաց հիստերիկ ելույթները այս կամ այլ կերպ իրենցից ներկայացնում են հայկական աշխարհի առանցքային մասի կորստի և հարյուր հազարավոր մարդկանց տառապանքների համար պաշտոնական Երևանից և անձամբ Նիկոլ Փաշինյանից պատասխանատվությունը հանելու փորձ։ Սակայն սա էլ քիչ է։ Ալեն Սիմոնյանը գրեթե ուղղակիորեն մեղադրում է արցախահայությանը․ «դուք պետք է մնայիք ու մեռնեիք», թեև իր շեֆը իբր դեմ է «նահատակ-ազգի» նարատիվին։ Նման հայտարարություններով բացահայտվում են հայ ժամիշխանների գաղտնի ցանկությունները՝ եթե արցախահայությունը մնար և ենթարկվեր համատարած ջարդի, դա և՛ կլուծեր Արցախի հարցը, և՛ կօգներ մոբիլիզացնել միջազգային ֆինանսական աջակցությունը՝ լցնելով ուղիղ սեփական գրպանները, և է՛լ ավելի կվախեցներ մայր Հայաստանի բնակչությանը, որպեսզի հաստատ նույնիսկ չմտածեին Ադրբեջանի խելացնոր զիջումներին դիմադրելու մասին։

Բոլոր կողմերից թշնամիներով շրջապատված և սովից հյուծված՝ արցախահայերը չընդունեցին Ակնայից («Աղդամից») բերված ադրբեջանական հացը։ Շրջափակման առաջին իսկ օրերին նրանք դուրս եկան հրապարակ՝ կոչ անելով մայր Հայաստանին՝ չփոխել «Զանգեզուրի միջանցքը» «Լաչինիի» հետ, քանի որ գիտեին, թե ինչ է զրկանքը և պատրաստ էին կրկին տանել այն, միայն թե Երևանը այդ ընթացքում մոբիլիզացներ ռեսուրսները և կազդուրվեր։ Հազարավոր մարդիկ, ովքեր հնարավորություն ունեին լքել Արցախը «Կարմիր խաչի» օգնությամբ, չարեցին դա՝ արդարացիորեն վախենալով, որ այլևս չեն կարողանա վերադառնալ տուն։ Նրանք սկսեցին բանջարեղեն աճեցնել քաղաքային սիզամարգերում և ցուրտ ձմռան ընդառաջ ցախի պաշար հավաքել՝ պատրաստ լինելով շարունակել գոյատևել շրջափակման մեջ, միայն թե չհեռանան սրբատեղերից, թույլ չտան, որ թշնամին պղծի իրենց հարազատների գերեզմանները։

Նրանք անհավասար մարտ մղեցին՝ չնայած 9 ամսվա ֆիզիկական հյուծմանը ու այն հանգամանքին, որ ողջ ծանր տեխնիկան տեղափոխվել էր Հայաստան, և այդ մարտում թշնամուն հսկայական վնաս հասցրին։ Նույնիսկ գյուղերում սարսափելի կոտորածի թեժ պահին նրանք դեռ փորձում էին ժամանակ շահել մայր Հայաստանի համար՝ հուսալով, որ նա կպաշտպանի իրենց թիկունքը գոնե ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդում և այլ դիվանագիտական խողովակներով՝ էլ չխոսենք նրա մասին, որ մարտերում նրանք նույնիսկ ճեղքեցին շրջափակումը և ինքնուրույն վերականգնեցին Հայաստանի հետ կապը։ Նրանց մի մասը կարող էր մնալ Ադրբեջանի պատանդ (հատկապես եթե իմանար, թե ինչքան «ջերմ» նրանց կընդուներ թուրք գաղութապետը և որ թուրքականացումը նաև Հայաստանի մյուս տարածքներին է սպասում) և դրանով վերականգնել Ադրբեջանի և ռուս խաղաղապահների հեղինակությունը, բայց արցախահայությունը ընտրեց չլինել Հայաստանի գլխին նոր զիջումներ կորզելու համար կախված մահակ։ Փաշինյանը նրանց ինքնակոչ ծառայությունը չգնահատեց, թեև չի թաքցնում, որ Հայաստանը «բարի կամքով» և Ալիևի ու Էրդողանի հանդեպ բարյացակամությամբ տրամադրված հանձնելն ավելի հաճելի է։

Նույնիսկ ընտրության պատրանքից և աջակցությունից զրկվելուց հետո արցախահայությունը զոհաբերեց իրեն և իր հարազատներին՝ հուսալով, որ կդառնա հայկական աշխարհի վերջին զոհը՝ հանուն հայրենի հողում ապրելու և պետություն կառուցելու իրավունքի։ Միայն թե հիմա, ինչպես և կանխագուշակել էր Մոնթե Մելքոնյանը, Արցախը որպես Սյունիքի և ողջ Հայաստանի վերջին պատնեշ պաշտպանելով, այդպիսի «վերջին» զոհերի կոչում ստանալու հերթը շատ ավելի է երկարել։ Ալեն Սիմոնյանը ենթադրում է, որ երբ այդ հերթը հասնի Երևան, նա արդեն կլինի Հարավային Եվրոպայում կամ Ֆլորիդայում։ Նա չարաչար սխալվում է։ Պատմության վրեժը կհասնի փաշինյանական հանցախմբից յուրաքանչյուրին, և որքան շուտ մենք օգնենք նրան կատարել այդ գործը, այնքան ավելի շատ հայկական աշխարհի բեկորներ կկարողանանք պահպանել և ապագայում վերամիավորվել՝ առանց մարդկային հետագա կորուստների։