«Սակայն ո՞վ է ասել, որ երկիրը քանդվում է։ Օրինակ, ես հանգիստ կարող եմ Սարյան փողոցում գինի խմել և իրական ժամանակով հաշվել զբոսաշրջիկներին։ Մեր օրոք զինվորներն ավելի շատ չեն զոհվում, քան մինչև 2020 թիվը։ Արդյո՞ք դրանք ցուցանիշ չեն, որ գործող իշխանությունը բարեկեցիկ պետություն է կառուցել»,- մոտավորապես այսպիսի տրամաբանությամբ էր օրերս ուղղորդվում ԱԺ նախագահ Ալեն Սիմոնյանը՝ պատասխանելով լրագրողների հարցերին:
Զվարճալի է, իհարկե, երբ մարդը փորձում է պետական գործչի կարիերա կառուցել, միևնույն ժամանակ ունենալով կասկածելի «Սիցիլիա» խաղային ակումբի սեփականատիրոջ և 2010-ականներից միջակ որակի շոումենի մտածելակերպ։ Նման «քաղաքական գործիչների» համար, պարզվում է, իշխանավորների արդյունավետության առանցքային ցուցանիշներն արտահայտվում են գինու փառատոների անցկացման հնարավորությամբ և կայուն զբոսաշրջային հոսքի ապահովմամբ։ Նաև վատ չէ, եթե զինծառայողներն էլ են ավելի քիչ զոհվում, բայց դա արդեն ինչպես կստացվի։ «Կինո, գինի և դոմինո, իսկ հետո կորագիծն ինչ-որ տեղ կբերի»՝ ահա և պետական կառավարման արվեստի բաղադրատոմսը հայկական խորհրդարանի խոսնակից:
Անհարմար ես զգում, երբ հասկանում ես, որ Սիմոնյանն ու իր համախոհ գործընկերները, որոնք ներկայիս իշխանական համակարգում ամենապատասխանատու պաշտոններն են զբաղեցնում, պետությունը շփոթում են տուրիստական ընկերության կամ գինու-օղու գործարանի հետ։ Նման գործիչների համար վատ չէր լինի Հանս Մորգենթաու ընթերցել, ծանոթանալ քաղաքական ռեալիզմի տեսության հիմունքներին։ Նրանք հակված են Մորգենթաուին փնտրել «ալկոհոլային խանութի» դարակներում՝ միամտորեն կարծելով, թե դա չոր կարմիր գինու ապրանքանիշ է:
Գինին և տուրիստները
Թողնել մեկնաբանություն
Թողնել մեկնաբանություն
